Air France, πτήση 3737, αναχώρηση για το Καράκας
άμεση επιβίβαση από την Πύλη 4.
Κύριε, Τώρα γίνεται η επιβίβαση της πτήσης σας.
Χαίρετε, κύριε, Καλό Ταξίδι.
Προς τα εκεί?
Όχι, συνέχισε. Στα δεξιά, εκεί.
Μα...
Λυπάμαι, πραγματικά λυπάμαι, συγνώμη.
- Πόσο λυπάμαι. - Δεν πειράζει.
Πραγματικά λυπάμαι.
- Η Πλατεία St. Michel, εδώ είμαστε. - Εδώ είμαστε, αγαπητέ μου..
- Μήπως είδες και το Cafe? - Νάτο, εδώ είναι.
Τότε, γιατί δεν με πληρώνετε?
Είμαστε στη Γαλλία. Δεν δέχομαι δολάρια!
Δεν έχω άλλο νόμισμα.
Μπορώ?
- Τώρα ήλθατε από το εξωτερικό? - Όχι, είμαι καθ' οδόν προς το Καράκας.
Ορίστε...
Δεν φαίνεται να είστε καλά.
Νόμιζα πως δεν θα ήταν τόσο φανερό,
αλλά συνήθως, σε παρεμφερείς καταστάσεις στα παλιά μυθιστορήματα, ένας παπάς...
θα ήταν καλός σύμβουλος. Άγνωστος, αν είναι δυνατόν. Θα σας δώσω μια επιταγή.
Όχι, δεν είναι ανάγκη.
Όμως, δεν μπορώ να σας αφήσω έτσι…
Κοίτα. Ο Superman!
Αναρωτιέμαι, τι κάνω σε ένα Cafe με έναν άντρα, που ούτε καν τον ξέρω.
Αυτό είναι?
Αυτό είναι.
Παρακαλώ, τι θα πάρετε ?
Δυό καφέδες με γάλα. Τώρα έχουμε ένα λόγο να κάτσουμε.
- Περιμένω την επιταγή μου. - Ναι, συγγνώμη.
- 80 και... - 10 - Τι όνομα να γράψω?
Στον κομιστή της παρούσης, θα είναι εντάξει.
Θα 'θελα να ξέρω το όνομά σας. Ίσως γι' αργότερα.
Τοβάρσκι. Λύντια.
- Τοβάρσκι, το... - Με β.
Με β. Λύντια.
Συγνώμη. Κυρία. Κύριε...
Είμαι εκπαιδευτής σκύλων κι έχω την εντύπωση...
- Λας Βέγκας! 1975. - Κάνατε ένα «νούμερο»... - Όχι...
- Ήμουνα μπάρμαν στην Tropicana. - Ακριβώς. Τώρα θυμάμαι.
Η κάρτα μου... Ξέρετε πως είναι αυτά.
Όταν ταξιδεύεις τόσο πολύ, πάνω κάτω, στο τέλος δεν αναγνωρίζεις κανέναν.
Ναι, πάμε...
Ήσασταν, αλήθεια, μπάρμαν στο Λας Βέγκας; Ε;
Όχι. Όμως, είχε την ανάγκη να γνωρίζει κάποιον, αυτός ο άνθρωπος.
Όταν μπορείς να διαγνώσεις τόσο εύκολα τη μοναξιά ενός αγνώστου...
Ας μην δείχνουμε τόση οικειότητα, Κυρία.
Είναι καλό να υπάρχει μιά κάποια απόσταση. Όπως βλέπετε, δεν υπερτιμώ...
τη σημασία δύο καφέδων με γάλα. - Μ' αρέσει που κάνετε αστεία.
Μ' αρέσει να σας κάνω να γελάτε. Αισθάνομαι καλύτερα.
Είναι γενναιόδωρο.
Ο φίλος σας, σύντομα, δεν θα έχει ανάγκη κανέναν.
Σταμάτα!
Κάποιος μπορεί να νομίσει πως ξέρετε τα σημάδια της απελπισίας.
Τα έχω μελετήσει. Λιγάκι.
Έχασα την κορούλα μου και τον άντρα μου, πριν 6 μήνες, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Νομίζω, πως μπορούμε να φύγουμε, τώρα.
Χαμογελάστε, όλα θα είναι καλά.
Όταν γυρίσω στη Γαλλία, θα ήθελα...Αν μπορώ..
Ναι, φυσικά.
- Πάτε μακριά? - Στο Καράκας.
Ναι, πράγματι.
Εδώ.
- Περιλαμβάνει και το φιλοδώρημα? - Ναι, το περιλαμβάνει.
Τίποτα.
Έτσι, την άλλη φορά θα σας αναγνωρίσω.
Καλύτερα να πάτε σπίτι να κοιμηθείτε.
Τηλεφωνήστε μου, κάποια στιγμή.
Συγνώμη κύριε, άλλα έχω την εντύπωση ότι εμείς...
- Κύριε, ελάτε παρακαλώ! - Είναι φίλος σας?
Όχι, τον μπέρδεψα με κάποιον άλλον. Αλλά με αναγνώρισε.
Μπορώ να σας δώσω λίγη ηθική στήριξη ?
- Ήθελα να σας προτείνω το ίδιο. - Γκαρσόν!
Δίνω παράσταση με το σκύλο μου στο καμπαρέ Clapsy. Πρέπει να το δείτε.
Όμως, βιαστείτε… Φεύγω αύριο για το Μεξικό.
Η παράστασή μου έχει διεθνή φήμη. Έργο μιάς ζωής.
Βέβαια, υπάρχει μόνιμο πρόβλημα με τις ασφαλιστικές εταιρίες.
Υπάρχουν τρεις μικρές αποφράξεις...
Smirt.
Τι σημαίνει?
Smirt. Θάνατος στα σέρβικα.
Οι Σλάβοι έχουν τις καλύτερες λέξεις, ο ήχος τους είναι απόλυτα ταιριαστός με τις έννοιες...
Smirt στα σέρβικα, smert στα ρωσικά, smierc στα πολωνικά.
Ακούγεται, σαν να φτύνει μιά οχιά!
Στη Δύση, έχετε την τάση να χρησιμοποιείτε πιο ευγενικούς ήχους γι' αυτό...
La mort (γαλλικά), la muerte (ιταλικά) Tot (γερμανικά). Αλλά ...smirt!
Ας γυρίσουμε σε σας. Τι κάνατε μετά το Λας Βέγκας?
- Ποτέ δεν ήμουν στο Λας Βέγκας. - Ούτ' εγώ, αλλά δεν έχει σημασία.
Ήταν ευχάριστο που σας συνάντησα. Ελάτε απόψε στου Clapsy.
Δεν συναντιόμαστε, άλλωστε, κάθε μέρα. Να κι η κάρτα μου.
- Μου την έχετε, ήδη, δώσει. - Το σόου μου αρχίζει στις 11.
Σας παρακαλώ, ελάτε. Σίγουρα θα συναντήσετε κοινούς μας φίλους.
- Δεν μπορώ, πετάω πολύ σύντομα. - Θέλω να κάνω ένα τηλεφώνημα.
- Να το τηλέφωνο. - Για πού ?
Στο Καράκας.
Κύριε, η τσάντα σας.
Ήταν, πράγματι, όμορφα πριν...
Δεν θέλω να είμαι αδιάκριτος, αλλά μου μοιάζει με χωρισμό...
- Με εντυπωσιάζει η κοφτερή σας ματιά. - Σιγά το δύσκολο…
Έχω γνωρίσει πολλές γυναίκες στη ζωή μου, μα στην πραγματικότητα ήμουνα πάντα μόνος.
Απ' αυτό μου ήρθε η ιδέα για το «νούμερό» μου. Μην το χάσετε.
- Κάποια στιγμή, στα σίγουρα... - Δυστυχώς, θα σταματήσω τις παραστάσεις.
Οι ασφαλιστικές εταιρίες σε απογοητεύουν όταν τις χρειάζεσαι. Αυτό είναι πολύ κακό.
Το μόνο πράγμα που με ανησυχεί είναι ο «Matto Grosso» μου.
- Ο ποιός ? - Αυτός.
Δεν μ' αφήνει από τα μάτια του, λες και ξέρει το πρόβλημά μου.
- Smirt! - Ακριβώς.
Φοβάται να μείνει μόνος. Τα σκυλιά είναι συνεσταλμένες υπάρξεις.
Και σημειώστε, ίσως να πεθάνει πριν από μένα. Είναι ήδη 14 χρόνων.
- Πόσον καιρό τον έχεις? - 13 χρόνια. Ανήκε σε μιά παλιά μου αγάπη.
- Που την κοπάνησε με έναν ακροβάτη. - Η τσάντα σας!
Οι γυναίκες αγαπάνε περισσότερο τους πρωτάρηδες !!! Μου άφησε τον «Matto Grosso»...
για να μην είμαι μόνος... Αυτός δεν ανήκε στην ομάδα. Είναι πια φίλος μου.
- Έχω 8 κανίς και έναν χιμπατζή. Τι κακό, που πρέπει να φύγετε... - Ταξί!
- Τα λέμε σύντομα! Χάρηκα που σε ξανασυνάντησα. - Παρακαλώ.
Γεια χαρά!
- Να κι η κάρτα μου. - Μα την έχω, ήδη.
Όταν είσαι απελπισμένος, τα ανακατεύσεις όλα. Ξέρεις πως είν' αυτά...
- Να περάσεις καλά στο Μεξικό. - Στο Καράκας!
- Τι να τα κάνω τα δολάρια? - Είναι ό,τι έχω.
Περίμενα κάτι τέτοιο, σαν αυτό.
Λοιπόν, πέρνα μέσα.
Μοιάζεις με κάποιον που τον ανέκρινε, όλη τη νύχτα, η αστυνομία.
Και, δυστυχώς, δεν είχα άλλοθι.
Δεν είναι ακριβώς έτσι, αλλά δεν βαριέσαι, είσαι... -Ακριβώς...
Και δεν μπορώ να το χάσω.
Πρέπει να με υπομείνουν μιάν ακόμη νύχτα.
Σου εξομολογήθηκα κάτι σήμερα. Και το 'πιασες με την πρώτη ευκαιρία.
Όπως βλέπεις, ούτω εγώ αισθάνομαι καλύτερα.
Μήπως θυμάσαι τον παλιό μου φίλο, απ' το Λας Βέγκας με το γκρίζο κανίς?
Τ' όνομά του είναι Senor Galba. Κάνει συλλογή από εμφράγματα!
Κι ανησυχεί για το σκύλο του. Δεν θέλει να τον αφήσει μόνο.
Ο σκύλος δεν τον αφήνει από τα μάτια του, σαν να ξέρει.
Κι ενώ ο Senor Galba βουλιάζει προς το θάνατο,
ο σκύλος του τον προσέχει αγόγγυστα.
Σκέφτηκα ότι μπορεί να σ' ενδιαφέρει.
Έχεις σκύλο?
Μην ανησυχείς, δεν σου ζητώ να είναι … υποψήφια!!!
Δυστυχώς... Δεν θα ήξερα που να σε βάλω...
Πιάνεις πολύ χώρο...
Το χαμόγελό σου μαρτυρά ότι ήσουνα ευτυχισμένη, για πολύ καιρό...
Στη Σερβία, το λένε «Smirt»
Σημαίνει σχεδόν το ίδιο με το ινδιάνικό σου φλάουτο!
Ο Senor Galba μου το αποκάλυψε.
Τώρα, που τα ξέρεις όλα, μπορώ να φύγω.
Όχι, δεν είμαι πιωμένος.
Κι αγαπώ μιά γυναίκα, όσο μπορεί μερικές φορές, να αγαπήσει κάποιος μιά γυναίκα.
- Νομίζω πως το ξέρεις, παρά την νιότη σου... - Είμαι 45 χρόνων.
Πάντα, υπερβάλλουμε. «Παίζουμε» όταν όλα έχουν τελειώσει, σαν να ακούμε ένα βραχνιασμένο φλάουτο,
ζούμε μόνοι, για να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι μπορούμε,
και βλέποντας έναν άγνωστο νομίζουμε πως είναι ακόμη πιθανό.
Δεν είμαι εδώ για να ικετέψω. Αλλά κι αυτό μοιάζει με ένα είδος ικεσίας.
- Ελπίζω να ξανασυναντηθούμε. - Κι εγώ.
Αναρωτιέσαι αν υπάρχουν επιζώντες απ' αυτό το ναυάγιο?
Όχι, αλλά μπορεί να το διαβάσω, στις αυριανές εφημερίδες.
Δεν μοιάζεις με απατεώνα.
Έπρεπε να επιμείνω. Ίσως να μου έδινε κάτι.
Και η πτήση για το Μόντρεαλ είναι πλήρης, Κύριε.
Υπάρχει μιά άλλη, αύριο στις 8.30 το πρωί, αν και ...
- Για το Γιαουντέ (Καμερούν)? - Μα αυτό είναι στην Αφρική.
Όχι. Αλλά, μέσω του Ρίο Ντε Ζανέιρο, υπάρχει μια πτήση για την Κολομβία, τα μεσάνυχτα.
- Από εκεί υπάρχει ανταπόκριση. - Όχι, τα μεσάνυχτα είναι πολύ αργά.
Γιαουντέ.
Επιβίβαση για την πτήση Νο 144 της Air France για την Καλκούτα.
Έχω χρόνο να προλάβω αυτήν την πτήση για την Καλκούτα?
- Δεν μπορούμε πια να βγάλουμε εισιτήριο. - Μα έχω ήδη το εισιτήριό μου.
- Είναι για την Καλκούτα? - Όχι, για το Καράκας.
Έχασα την πτήση το απόγευμα.
Θα δω τι μπορώ να κάνω, κύριε.
Θα πάρει μόνο μερικά λεπτά Μπορώ...?
Μισέλ Φολέν. Γράψε τον αριθμό. Κάλεσε την Air France.
Στο όνομα Μισέλ Φολέν, έχετε κάτι? Μοιάζει με δραπέτευση.
- Ε', τι κάνεις εδώ? Φεύγεις? - Ναι, για διακοπές.
Έχετε πουλήσει ένα εισιτήριο στο όνομα Μισέλ Φολέν?
Έξη μηνών διακοπές? Διάολε!
Κι η γυναίκα σου?
- Ταξιδεύω μόνος. - Ω, αλλά όχι και για 6 μήνες?
Και περισσότερο, αν μ' αντέξουν. Λιγότερο, αν όχι.
Και όλα αυτά τα δέχθηκε η Janique?
Δική της ιδέα ήταν.
Πόσο σε ζηλεύω. Η γυναίκα μου κι εγώ...
Πράγματι, σε ζηλεύω. Δεν αντέχουμε χωριστά ένα μήνα.
Το τελευταίο Σ/Κ που ήμασταν μαζί, σας παρακολουθούσα συνεχώς.
Και προσπάθησα να εξηγήσω στη γυναίκα μου... Διάολε!
Ο γάμος σας στηρίζεται σε πραγματικά έξυπνες βάσεις.
Να μου τη φιλήσεις...
Είμαι, πραγματικά, εντυπωσιασμένος.
Μη εξουσιοδοτημένα πρόσωπα. Δεν υπάρχουν καταχωρίσεις.
Καλό ταξίδι.
- Τελικά για πού ταξιδεύεις? - Για το Καράκας.
Καλό ταξίδι!
Θέλετε ακόμη να πάτε στο Γιαουντέ, Κύριε?
Ναι, στο Γιαουντέ.
Οδός St Louis, αριθμός 15.
Πέμπτος όροφος, στ' αριστερά.
Δεν είμαστε ακόμη τόσο προχωρημένοι!
Οι Γάλλοι θέλουν να πηγαίνουν παντού, με τ’ αυτοκίνητο. Αλλά δεν είναι ακόμη δυνατόν.
Κάνεις λάθος.
Εδώ δεν θα βρεις τίποτα. Ούτε καν μια σανίδα σωτηρίας.
Σε παρακαλώ...
Εντάξει.
Δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό.
Μικρή αυτοκτονία.
Είναι πιθανόν.
Μην με κατηγορείς, αλλά μερικές φορές...
Δεν έχω καμμιά διάθεση να είμαι χαρούμενη.
Ποιός μιλά για ευτυχία, Λύντια? Μιλάμε για «αμοιβαία βοήθεια».
Όπως βλέπεις, δεν είμαι καλή σε τίποτα.
Φυσικά, αν το κάνεις, λες και πηδάς από τον 5ο όροφο...
Πότε συνέβη?
Πριν 6 μήνες. Αλλά δεν σταματάει ποτέ.
Αναρωτιέμαι, αν κρατάει περισσότερο...
έτσι για να έχω ένα λόγο να ζω μέσα από τις αναμνήσεις.
Αλλιώς, δεν θα ήξερα τι να κάνω πια εδώ.
Μάρτυρες είδαν τον άντρα μου να χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου του.
- Έτρεχε? - Όχι.
Είχε φορέσει τη ζώνη ασφαλείας στο παιδί, στο πίσω κάθισμα.
Ίσως, όλα να είχαν τελειώσει μεταξύ μας,
κι είχα ανάγκη αυτή τη δικαιολογία να μην τον καταδικάσω.
Σε μιά τέτοια περίπτωση, είναι καλύτερα να φύγεις μακριά.
Στο Καράκας?
Είναι, πράγματι, μακριά. Όπως είπες νωρίτερα στο cafe,
πρέπει να επιστρέψεις. Θέλεις ένα ποτό?
- Ένα τελευταίο? - Τσιν - Τσιν.
- Πάει καιρός? - Τι θες να πεις?
Που έχασες μιά γυναίκα.
Σχεδόν ένας αιώνας.
Τι κάνετε εδώ?
- Ψάχνω τον κ. Galba? - Είστε ο κτηνίατρος? Ίσα, μπροστά.
Τον κ. Galba, παρακαλώ?
Είστε ο κτηνίατρος?
Το ανθρώπινο χέρι. Χρώμα, ξέβγαλμα και όλα είναι ροζ.
- Μα δεν κάνει για όλα. - Δεν είμαι ο κτηνίατρος.
Έτσι λένε. Σας περιμένει.
Πως ήταν το Καράκας?
Σου υπόσχομαι πως θα φροντίσω το σκυλάκι σου..
Γιατί? Πιστεύεις ότι θα συμβεί απόψε?
Όχι. Ήθελα απλώς να σε ηρεμήσω.
Είμαι έκπληκτος..
Έρχεσαι εδώ και λες «θα φροντίσω το σκυλάκι σου».
Σαν να ξέρεις ακριβώς ότι πρόκειται απόψε να «φύγω».
Συνάντησες κανέναν στο διάδρομο?
Άκουσε Galba, υποσχέθηκα πως θα φροντίσω το σκύλο,
άρα μπορείς να αναπαυθείς εν ειρήνη.
Αστειεύεσαι.
Ξέρεις κανέναν που πέθανε εν ειρήνη?
Μπορεί να σου συμβεί στον ύπνο. Ίσως είναι ο καλύτερος τρόπος.
Διάολε... Αυτό μου έλειπε.
Ούτε μάτι δεν θα κλείσω.
Ο «Matto Grosso» είναι ένας καλός σκύλος - φύλακας. Σίγουρα θα γαυγίσει.
Είμαι πολύ συγκινημένος, που ακύρωσες την πτήση σου, για να 'ρθεις να με χαιρετίσεις.
Αυτό είναι πραγματική φιλιά.
Για να περάσει η ώρα.
Για να την σκοτώσεις, με κάθε θυσία.
Μπορώ?
Και με σένα μπορώ να αφήσω το σκύλο μου και να ηρεμήσω?
Ξέρεις τον Sven Svenson? Είναι ο βοηθός μου.
Σπουδάζει φιλοσοφία. Γράφει ένα δοκίμιο
για τη ζωή και το έργο μου.
Συναντηθήκαμε ήδη.
Χρώμα, ξέβγαλμα και όλα είναι ροζ.
Ακόμα δεν γύρισε...
Δεν θέλει να απαντήσει στο τηλέφωνο.
Ξέρεις,
ο «Matto Grosso» κι εγώ έχουμε μεγάλη εμπειρία από συζυγικά προβλήματα.
Είτε έχετε προβλήματα, είτε είστε ζευγάρι, κ. «Matto Grosso».
Δεν σηκώνει το τηλέφωνο και αυτό είναι το πρόβλημα.
Δεν είχα ποτέ συζυγικά προβλήματα.
Υπάρχουν κακές στιγμές, αυτό είναι όλο. Μικροπαρεξηγήσεις.
Είναι μοιραίο να στέλνουμε ο ένας στον άλλον μηνύματα, που ποτέ δεν φτάνουν.
Πρέπει να δεις την παράστασή μου, έργο ζωής.
Μιά υποδειγματική μικροπαρεξήγηση, Ένα μπουκάλι ριγμένο στη θάλασσα,
μόνο που σήμερα δεν υπάρχει πια θάλασσα. Παρά μόνο μπουκάλια.
Θα 'θελα να σου πω ότι η κατάσταση σύγχυσης είναι τόσο σοβαρή, ώστε
όλες οι αποφάσεις οδηγούν σε αντίθετες ενέργειες.
Και γι' αυτό σου χρωστώ μιάν εξήγηση.
Ξέρεις κανέναν στο Παρίσι?
Δεν μπορείς να προχωράς μόνη σου, ακούγοντας δίχως ανάσα αυτό το ινδιάνικο φλάουτο.
Στις Άνδεις είναι υποφερτό. Στα 5000 μέτρα δεν εισπνέεις πια, μόνο εκπνέεις.
Αλλά στην οδό Saint-Louis...
Όταν δεν γνωρίζει ο ένας τον άλλο καλά, κάθε τι είναι πιθανό.
Ξέρεις, δεν μιλώ για αγάπη, ή φιλία,
αλλά για «αμοιβαία βοήθεια».
Άκου Μισέλ… Μισέλ δεν σε λένε?
Ναι, Μισέλ. Έπεσα πάνω σου όταν έβγαινες από το ταξί. Θυμάσαι?
Ήσουνα σε άθλια κατάσταση. Πώς είσαι τώρα?
Σου υπόσχομαι να φύγω μακριά,
για να αποφύγω τον πειρασμό να γυρίσω σπίτι. Μα δεν τα κατάφερα...
Είμαι αυτό που λένε αδύναμος άνθρωπος.
Κι όταν ένας αδύναμος άνθρωπος αγαπά μιά γυναίκα, ταλαιπωρείται πολύ,
όταν εκείνη τον διώχνει, για διάφορους απαίσιους τεχνικούς λόγους...
Σου λέω πως για μας τους αδύναμους,
οι οριστικοί χωρισμοί, παρά τη θέλησή μας, καταλήγουν σε μεγάλες
ανέλπιστες τρυφερότητες.
Κυρία μου, νομίζω πως είστε μιά δυνατή γυναίκα και ...ζητώ συγνώμη.
Βλέπετε, λέω Κυρία μου, για να καταστήσω σαφές ότι είμαστε ακόμη ξένοι.
Που είσαι?
Στου Clapsy. Στο καμαρίνι του Galba.
Ο άνθρωπος με τα προβλήματα κάλυψης από τις ασφαλιστικές εταιρίες.
Περίμενέ με στο μπαρ. Έρχομαι.
Για τ' όνομα του Θεού!
Ο Jackson είναι ο μεγαλύτερος χιμπατζής της χριστιανικής μας εποχής.
Είστε καλά, κύριε?
- Θα' μαι καλύτερα, όταν τελειώσει. - Ο κ. Galba λέει πως είναι έργο ζωής.
Είναι εφιαλτικό.
Κοροϊδία, ταπείνωση, ύπαρξη ή μη ύπαρξη.
Δεν είναι απαίσιο?
'Έχω δει χιμπατζήδες και κανίς, αλλά αυτό...
είναι το καλύτερο σόου με σκυλιά που έχω δει στη ζωή μου.
Είστε Βέλγος?
Όχι, καθόλου. Πως σας ήρθε?.
Γιατί έβαψε ροζ αυτό το σκυλάκι? - Ω.. Η ζωή στα ροζ!
Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από λίγη αισιοδοξία... και αντίθετα...
Αυτό το σόου είναι απλά εξαίσιο!
Μπορείς να έχεις ένα Βέλγο βαμμένο σαν Γιαπωνέζο και αντίστροφα.
Μπορείς να βελτιώσεις τα πάντα.
Σχεδόν, δεν υπάρχουν όρια. Και μετά έρχεται ένας ακροβάτης.
Στριμώχνεται σε μιά καπελιέρα. Και μένει ζωντανός....
Έχετε ένα κέρμα για το τηλέφωνο?
- Ποιός είναι? - Εγώ. Μισέλ.
Τι κουφάλα που είσαι... Έχουν περάσει 6 μήνες!
Καλά δεν μπορείς να κάνεις υπομονή για ένα φίλο ?
Τέτοιαν ώρα? Δεν μπορείς να περιμένεις μέχρι αύριο? Εκτός κι αν... Είναι σοβαρό?
- Η Μόνικα είναι καλά? - Πολύ καλά... Τι συμβαίνει?
Μονίμως παραπονιέται ότι δεν της λέω πολλά.
Λέει πως η κουβέντα βοηθά στο να ξεμπλέκουμε. Είμαι χάλια Ζαν Λουϊ.
- Ποιός είναι? - Ο Μισέλ.
Τι τρέχει?
Γιατί δεν έρχεσαι εδώ?
Τι τρέχει?
Ο χορός ενός μαύρου πιθήκου με ένα ροζ κανίς. Το λένε σόου σε τσίρκο.
- Τι λες? - Τίποτα.
Όλοι περιμένουν να κάνουμε το αδύνατο.
Είναι κι ένας τύπος που στριμώχνεται σε μιά καπελιέρα.
Ο καθένας είναι ένα αριστούργημα σε δύο πόδια.
- Είσαι πιωμένος! - Ούτε κατά διάνοια.
- Αλλά δεν μπορώ, δυστυχώς. - Θα έρθεις εδώ ή να έρθω σε σένα?
Όχι σε πήρα για να περάσει η ώρα.
Θα τελειώσει σύντομα...
- Ίσως, ήδη να τελείωσε. - Είσαι μόνος?
- Όχι, περιμένω ένα φίλο. - Τι κάνει η Janique?
- Χωρίσαμε. - Δεν είναι αλήθεια!
- Αστειεύεσαι! - Ρώτα τον τι συνέβη.
Με άφησε σήμερα το βράδυ.
Γι' αυτό σε πήρα, έπρεπε κάπου να το πω.
Απίστευτο! Είναι ένας καυγάς, συμβαίνει σε όλους μας.
Όχι είναι οριστικό. Έφυγε.
- Δεν θα ξανασυναντηθούμε. - Έλα.. Μ' ακούς Μισέλ?
Ναι, σ' ακούω. Απλά δεν μπορούσαμε να βρούμε άλλη λύση.
Είχαμε μιά μεγάλη, ήσυχη, κουβέντα. Ήταν αφόρητη.
Κι έτσι αποφασίσαμε να δώσουμε αμέσως ένα τέλος σε όλα.
Δίχως αγωνίες, δίχως ατέλειωτο πόνο.
Και γι' αυτήν ήταν μιά μικρή γυναικεία ματαιοδοξία.
Όχι, δεν μιλάμε για αξιοπρέπεια.
Φυσικά, θα μπορούσαμε να το κρατήσουμε για λίγο ακόμη.
Για μερικές ακόμη εβδομάδες, να το παλέψουμε μέχρι το τελευταίο όριο. Όμως, την ξέρεις...
Είναι περήφανη γυναίκα.
Κι έτσι αποφασίσαμε ότι θα έπρεπε να φύγω...
για το Καράκας.
Κι εκείνη θα φύγει μακριά, ήσυχα, μόνη της.
- Θέλεις τη φωτογραφία μου? - Έλα, Μισέλ, είσαι ακόμη εκεί?
Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα μπορούσε να τελειώσει έτσι.
Συγνώμη, που ρωτώ... υπάρχει τρίτο πρόσωπο?
Τρίτο πρόσωπο? Τι θες να πεις... Όχι, καθόλου, όχι.
Παραδέξου ότι δεν πιστεύω, αλλά
αλλά πρέπει να υπάρχει μιά διαβολική ύπαρξη,
ένας δαίμονας που μας σπρώχνει, βάρβαρα και χωρίς έλεος.
Μη βασανίζεις τον εαυτό σου!
- Σε ξαναρωτώ. Υπάρχει άλλος? - Συγνώμη, μα δεν καταλαβαίνω τι εννοείς.
- Συγνώμη, σε ξύπνησα, είμαι συγχυσμένος. - Θέλεις να μιλήσεις με τη Μόνικα?
Όχι. Πετάω σε λίγο... Ίσως με έναν φίλο.
Έτσι το ήθελε η Janique. Μονάχοι.
Σ' αφήνει, αλλά δεν θέλει να είσαι μόνος.
Ξέρει πως δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εκείνη.
- Είναι ο τρόπος της για να είναι παρούσα.. - Αντικαθιστώντας τον εαυτό της?
- Ποτέ δεν κατάλαβα τις γυναίκες. - Θα αστειεύεσαι Ζαν Λουϊ!
Είναι το μόνο σοβαρό πράγμα που αυτή η απάνθρωπη ζωή δημιούργησε.
- Θα 'θελα να σου πω ότι η Janique... - Θα γυρίσει.
Ναι, ναι, θα γυρίσει...
Ξέρεις, η Μόνικα έχει δίκιο όταν λέει πως οι κουβέντες εκτονώνουν τα πράγματα.
Είναι σαν τα μπαλόνια, που μας τραβάνε στην επιφάνεια.
Σίγουρα θα γυρίσει.
Μισέλ?
Μόνο που δεν θα είναι πια η ίδια.
Θα έχει διαφορετική όψη, διαφορετική ζωή κι άλλα προβλήματα.
- Καλή αντάμωση, φίλε. - Μισέλ!
Ήταν ευγενικό που με πήρες.
Όταν μιά γυναίκα ακούει μόνη της μουσική, κάποιος πρέπει να την φροντίζει.
Μ' αρέσουν οι εκμυστηρεύσεις.
Δεν υπάρχει πιο αηδιαστικό από έναν μεθυσμένο μπάρμαν. Σαμπάνια...
- Η Λύντια, ο κ. Galba. - Μα έχουμε ήδη συναντηθεί.
Πίνω μόνο στη δουλειά...
Λοιπόν, είναι καλός άνθρωπος. Ελάτε στο καμαρίνι μου.
Μ' αρέσει η παρέα σας.
- Τα σκυλιά, περιμένω τον κτηνίατρο. - Να κάνεις ευθανασία στο δύστυχο σκυλί.
Θα του κάνεις χάρη. Κουράζεται να σε περιμένει!
Όταν αρρωσταίνεις στην σκηνή, κατουριέται πάνω του από το φόβο.
Ω', όχι!
Οι μπάτσοι! Έχω ένα 38άρι δίπλα απ' το ταμείο. Να το φέρω?
- Υπάρχει δεύτερη έξοδος? - Ελάτε στο καμαρίνι μου.
Ζακ. Ρομπέρ!
Καλά. καλά! Μεγάλε Μισέλ! Θες να ταξιδέψεις μακριά?
Προσπαθώ. Προσπαθώ.
- Η Janique? Είναι κι αυτή εδώ? - Είστε καλεσμένοι μου.
Σας περιμένω.
Αρχίζω μιά νέα ζωή. Φίλοι, μια φίλη.
- Πως πάει η δουλειά, Ρομπέρ? - Καλά.
- Κι η Σουζέτ, τα παιδιά? - Καλά, καλά.
Σε κοιτώ και μιά αθάνατη κουβέντα μου 'ρχεται στο μυαλό.
Χάνεται ένας, αλλά πάντα υπάρχει υπερπληθυσμός.
- Εξαφανίζεται! - Σωστά. Τα λέμε.
- Πόσο χρόνο έχεις μέχρι να φύγεις; - 6, 7 ώρες.
Η οικιακή βοηθός έρχεται στις 8. Έχει κλειδί. - Εσύ δεν έχεις?
Το άφησα στο διαμέρισμα, για να μην μπω στον πειρασμό...
να γυρίσω. Στις 8 θα αγοράσουμε ένα μεγάλο μπουκέτο λουλούδια,
θα πάμε εκεί, θα συναντήσουμε τους γείτονες, τους γιατρούς, τους αστυνομικούς...
Δεν μπορώ να σταματήσω να την σκέπτομαι.
Αυτό που θες από μένα είναι να σε βοηθήσω να περάσει η νύχτα.
Το μόνο που χρειαζόσουν ήταν μιά γυναίκα κι η μοίρα επέλεξε εμένα.
Έχω 7 ώρες ελευθερίας. Μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα.
Να επιστρέψουμε στον κ. Galba. Να κάνουμε έρωτα...
Για σένα ο ρόλος της γυναίκας είναι να βοηθά έναν να άντρα να επιβιώνει.
Δεν έχω αυτήν την ικανότητα.
Κι, όμως, είσαι ακόμη εδώ.
- Θα 'ρθω μαζί σας? - Όχι ευχαριστώ.
- Δεν έχω καλή διάθεση. - Συγνώμη. - Κανένα πρόβλημα.
- Είναι τόσο συνηθισμένο εδώ. - Ναι? - Ήσουν στου Clapsy?
- Τέλειωσε το σόου με το σκύλο? - Ναι. Θες να το δεις?
Όχι, είναι πελάτης, του κρατώ συντροφιά ανάμεσα στις δύο εμφανίσεις του.
Φοβάται να πεθάνει. Έχει ανάγκη από κάποιον να ‘ναι κοντά του όλη την ώρα.
- Δεν το καταλαβαίνω, αλλά τι να πω... - Μεξικάνικη δεισιδαιμονία.
Μπα, δεν το ήξερα.
Ο θάνατος περιμένει να είσαι μόνος πριν έλθει.
Κι αυτό είναι μεξικάνικο?
Ινδιάνικο. Των ινδιάνων Ζάποτεκ, από την περιοχή Σαν Κριστόμπαλ ντε λας Κούλας.
- Όμορφη χώρα. - Είναι Μεξικάνος?
Δεν νομίζω. Αναζητείς λίγη ελπίδα εδώ κι εκεί.
Κατάλαβα. Συγνώμη και πάλι.
- Κανένα πρόβλημα. - Καλησπέρα.
Θα μπορούσες να περάσεις την ώρα σου σε καλύτερο μέρος.
Μίλησες για «αμοιβαία βοήθεια». Δέχομαι την προσφορά.
Μεταξύ μας είναι αδυναμία, αλλά μπορούμε να τη μοιραστούμε.
Αγαπώ τον άνδρα, που σταμάτησα ν' αγαπώ. Ως εκ τούτου, προσπαθώ να τον αγαπώ περισσότερο.
Θα στο δείξω από κοντά.
- Δεν ζητώ πολλά. - Δεν με νοιάζει τι ή τι δεν ζητάς.
Είμαι εδω!
Η Αποκάλυψη δεν με απασχολεί. Θα σε συστήσω στον άντρα μου.
Δεν θέλω να ανακατευτώ.
Εντάξει, αγαπητέ, απλώς σου έδειξα πως είναι με τους άλλους ανθρώπους.
Παίρνεις τον εαυτό σου λιγότερο σοβαρά.
Είπες πως ο άντρας σου είναι πεθαμένος.
Μου είπες στο τηλέφωνο πως μου χρωστάς μιάν εξήγηση. Κι εγώ το ίδιο.
Μετά απ' αυτά κοιμήθηκες μαζί μου. Κι ήρθα όταν με φώναξες.
Βλέπεις το προσπαθώ. Το προσπαθώ.
Δεν ξέρω γιατί πρέπει να κοιτάξω βαθειά στα μάτια του άντρα σου αυτήν την προχωρημένη ώρα.
Μετά θα αισθανθείς καλύτερα.
Λοιπόν, εδώ είμαστε.
Ίσως να πιστεύεις πως είμαι σκληρή, αλλά είναι καιρός να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον.
- Καλησπέρα Νικολάι. - Καλησπέρα κυρία. Κύριε.
Γλυκιά μου Λύντια, τι τυχερή που είμαι!
Λύντια, γλυκιά μου...
Ανησυχήσαμε και προσπαθήσαμε να σου τηλεφωνήσουμε. Φοβήθηκα πως δεν θα έλθεις.
Καλησπέρα Σόνια. Ο Μισέλ, ένας φίλος. Η κυρία Τοβάρσκι, η πεθερά μου.
Ένας φίλος της Λύντιας... Πόσο ευτυχής είμαι.
Συναντηθήκαμε στο Καράκας.
- Σόνια, σε προειδοποιεί, είναι πιωμένος. - Ναι, αν το χρειάζεται!
Πρέπει να πίνεις για να 'σαι χαρούμενος. Στη Ρωσία λέμε,
πως το ποτήρι σου πρέπει να 'ναι πάντα γεμάτο.
Τι? Μιλάει ρωσικά? Είναι Ρώσος?
Ήξερα αμέσως, μεταξύ μας είμαστε λιγάκι ...συγγενείς.- Τι πράγμα?
Συγγενείς! Κάποιος δικός μας. Είναι Ρώσος, Λύντια?
Γαμώτο!
Μισέλ, και τι άλλο?
Φολέν. Ο πατέρας μου ήταν Ιρλανδός κι η μάνα μου Ιταλίδα.
Τ' όνομά μας ήταν Ο' Φολάιν. Αλλά μιάς και γεννήθηκα στη Γαλλία αυτό ρυθμίστηκε.
Δεν έχει μείνει κανένας Ρώσος στο Παρίσι. Το '43 όλοι τους εξορίστηκαν.
Στην επιχείρηση στο Ποδηλατοδρόμιο που μάζεψαν όλους τους Εβραίους το 1942. Ο άντρας μου δεν γύρισε ποτέ.
Τι γλυκό που τον έφερες μαζί σου Οι δυό σας θα είστε πολύ ευτυχισμένοι.
Αρκετά.
Σου πήραν το γυιό, απ' όσο ξέρω. Αλλά ο Θεός στον έδωσε πίσω.
Κατά τη γνώμη μου, τελικά είσαι τυχερή.
Πως τολμάς να μου μιλάς έτσι, Λύντια? Πολύ κακό. Ξέρεις πως όλοι είμαστε σχεδόν Εβραίοι.
- Χαίρομαι. - Μη μιλάς έτσι. Ο Θεός είναι καλός. Κοιτάζει μέσα στις καρδιές μας.
Είναι πολύ δυστυχισμένη.
Ω', δεν πειράζει. Είμαι εδώ ινκόγκνιτο.
Η τσάντα μου!
Επιτέλους! Ξέχασες κάτι.
Καλώς.
Έλα. Θέλω να σε παρουσιάσω στους φίλους μας. Είναι τα γενέθλια του γυιού μου.
Είμαι τόσο χαρούμενη που είσαστε εδώ κι οι δυό σας.
Η πεθερά μου παραμένει πολύ ...Ρωσίδα.
Η οικογένειά μου είναι από την Τιφλίδα. Τα πετρέλαια του Μπακού.
- Οι Μπολσεβίκοι τους πήραν τα πάντα. - Ακριβώς έτσι.
- Γλυκιά μου Λύντια! Είμαι ευτυχής. - Αυτός είναι φίλος της Λύντιας.
- Μαρκ, είναι φίλος της Λύντιας. - Χάρηκα.
Τι κάνεις! Υπάρχουν νέα από τον Νικόλα?
Γίνεται όλο και πιο δύσκολο, όσο περνάει ο καιρός.
Έχει αλλάξει πολύ. Αυτό το επάγγελμα είναι αδύνατο.
- Δεν θέλω να μιλώ για μένα. - Τα πράγματα αλλάζουν τόσο γρήγορα.
Το ξέρω, αλλά θα είναι η συνέχεια που θα έχει τον τελευταίο λόγο.
- Όλα τα άλλα θα περάσουν. - Σίγουρα.
- Τι κάνεις? - Περιμένω μέχρι να τελειώσει.
- Οι καιροί είναι δύσκολοι για τα πραγματικά ταλέντα. - Θα ξαναγίνει καλά.
Ας το ελπίσουμε. Είναι τέχνη το να ξέρεις να περιμένεις.
- Γνωρίζεις τον S. Galba? - Galba, Galba... Είναι της αφηρημένης τέχνης?
Όχι είναι παραδοσιακής.
Έχει μιά προσωπική οπτική για τη ζωή και το θάνατο, απάνθρωπη και σκληρή.
Δεν μ' αρέσει η τέχνη που στα λέει κατάμουτρα.
Μισώ ο,τιδήποτε σκοτώνει τον ευαισθησία..
Δεν συμφωνώ. Το να σκοτώνεις την ευαισθησία, μπορεί να είναι αναγκαίο για να επιβιώνεις.
- Σάσα, γνωρίζεις τον Μίσενκα? - Όχι.
Μα έχουμε κοινά ενδιαφέροντα.
Φτωχέ μου Σάσα. Μετά το θάνατο της γυναίκας του έγινε λιγάκι αλλόκοτος.
- Γνωρίζεις καιρό τη Λύντια? - Ναι, σαν από πάντα.
- Πόσο χαίρομαι. - Και γιατί αυτό, Κυρία μου?
Να με λέτε Σόνια, παρακαλώ.
Γιατί είσαι χαρούμενη, Σόνια?
Δεν θέλω να 'μαι αδιάκριτος, αλλά έχω περιέργεια να μάθω το λόγο.
- Είσαι εξαφανισμένη, πάνε πια τρεις μήνες, Λύντια. - Ίσως να έχει καινούργιους φίλους.
- Α' γνωρίζεστε. - Ναι, φυσικά.
- Πως ήταν το ταξίδι σου, Πιέρ? - Όμορφα, θα σου πω.
- Θα μας έλθετε στη δεξίωση της Πρεσβείας? - Με μεγάλη μας χαρά!
Να σας συστήσω το φίλο μας τον Κλάους. Επιτετραμμένος της Γερμανικής Πρεσβείας.
- Της Δυτικής (Γερμανίας)! - Ελπίζω πως θα έλθει κι η Σόνια.
- Μας έλειψε για καιρό. - Το ελπίζω, εν πάση περιπτώσει.
- Δεν βρίσκω τον κύριο ...Τοβάρσκι. - Είναι αυτό αστείο?
Κύριε! Η κυρία Τοβάρσκι σας περιμένει.
- Είστε επίσης Ρωσίδα? - Όχι, από τον Πορτογαλία.
- Θα εκτιμούσα αν ερχόσουνα. - Θα έλθεις, έτσι δεν είναι?
Λοιπόν, Μισέλ, μήπως νοιώθεις λιγότερο μονάχος σου?
- Σου είπε η Σόνια πως δεν έχω καρδιά? - Το χαμόγελό σου είναι σφιγμένο.
Κουράστηκα απ' όλα αυτά. Δεν ξέρω τι θα έκανα, αν δεν σε είχα συναντήσει.
Δεν είναι αυτός ο τρόπος που ζω.
Είναι ένας πολύ συνηθισμένος τρόπος να ζει κανείς.
- Θα ήθελα να μην σε είχα κουβαλήσει εδώ. - Γιατί όχι? Περνάει η ώρα.
Είχα υποσχεθεί πως θα έλθω. Η Σόνια είναι ισχυρογνώμων.
Έχει αποφασίσει να καταπίνει τα πάντα. Με ενθουσιασμό.
Επειδή ο Θεός σερβίρει το γεύμα. Και σιγά- σιγά νοιώθει ευτυχής.
Ήμασταν άγνωστοι για πολύ καιρό.
Ήρθε την ώρα που ακόμη κι αυτό θα είναι μιά νίκη.
Ίσως, αύριο, να φύγω μαζί σου μακριά, αν το θέλεις πραγματικά.
Όταν συναντήσεις τον άντρα μου. θα καταλάβεις γιατί «έπεσα» σε σένα.
- Έπεσες σε μένα? Εσύ? - Ναι, έπεσα.
Όταν άγγιξες το μέσα μου και κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον.
Όταν ήσουνα αρκετά απελπισμένος κι έτοιμος να πιστέψεις ο,τιδήποτε.
Φαινόσουνα τόσο βασανισμένος, πιεσμένος, αδύναμος, χωρίς αντοχές.
Ναι, μια εύκολη λεία.
Σου είπα το όνομά μου, τη διεύθυνσή μου, ήλθες σπίτι, έπεσες στο κρεβάτι μου κι έκλαψες.
Κι άκουσα τους ήχους του Ινδιάνικου φλάουτου.
Σε περίμενα. «Θα μου τηλεφωνήσει», σκέφτηκα...
«Θα έλθει εδώ. Θέλω να έλθει».
Όπως όταν ήμουνα 17 χρόνων. Ήλθες, αλλά πανικοβλήθηκα.
- Που είναι η τουαλέτα? - Εκεί.
- Πριγκίπισσα Καλαπούπωφ… - Ε’ και λοιπόν…
- Κυριεύτηκες από πανικό και... - Ανημπόρια...
Είμαι ένα σοβαρό κορίτσι, με αρχές.
Κι έτσι σε πέταξα έξω...
Ευτυχώς, που στο τέλος γύρισες. Κοιμήθηκα μαζί σου.
Άγαρμπα...
Μετά το θάνατο της κόρης μου, αισθάνομαι πως δεν έχω δικαίωμα να ζω.
- Ναι, ξέχασα ότι... - Κι εγώ. Εντάξει.
Η Janique ήθελε να φύγω μακριά και τώρα είμαι πιο μακριά από το Καράκας.
Παίζουν πολύ καλά, έ? Είναι Γερμανοί, από την Ανατολή (Ανατολικογερμανοί).
Πήδηξαν από τον Τοίχο του Βερολίνου, δέχθηκαν πυρά. Εξόριστοι, σαν κι εμάς.
Τους περιμάζεψε. Μα, δεν πίνεις τίποτα!
Θα είμαι ιδιαίτερα ευτυχής αν θα έλθετε στην Δεξίωση, στην Πρεσβεία.
Ευχαριστώ, αλλά κάνετε λάθος, δεν είμαι Εβραίος.
- Άρα δεν θα πας? - Είστε κι εσείς Εβραίος?
Όχι, είμαι Γάλλος. Δεν ξέρω κανέναν.
Αλλά προσκλήθηκα γιατί είμαι ο διευθυντής του Λυρικού Θεάτρου.
- Ποιός είναι ο κύριος που έχει γενέθλια? - Κι εγώ τον ψάχνω.
Τι ανακάτεμα! Απεριτίφ, μετά το γλυκό!
Είναι ρώσικο, κύριε.
Τότε δεν έχω λόγο να απελπίζομαι.
Γιατί? Γιατί πρέπει εσύ κι όχι εγώ?
Φεύγουμε σύντομα, όμως εσύ έχεις ακόμη να τακτοποιήσεις μερικά θέματα.
Άλλωστε, είσαι αρκετά πιωμένη.
Ο άντρας μου προσπάθησε να ξαναπηδήξει από το παράθυρο. Αλλά ένας φρουρός τον έσωσε.
Είναι θέμα …δεοντολογίας!!! Το παράθυρο να είναι ανοιχτό ή όχι?
- Δεν θα το αποφασίσω εγώ. - Μπορείς να το κουβεντιάσεις μαζί του.
Τελικά συνειδητοποιείς ότι είσαι μεταξύ ξένων…
- Νομίζω πως θα φύγω τώρα. Έλα μαζί μου. - Καλή μου Λύντια!
- Στην αρχή ήθελες να έρθω εγώ. Και τώρα? - Είναι αργά.
- Είπες πως δεν θα ξανακοιμηθεί. - Το απόγευμα κοιμήθηκε λιγάκι.
20 λεπτά, ο γιατρός είναι πολύ ευχαριστημένος. Αλλά είναι τόσο νευρικός.
- Θα ήταν καλύτερα αν... - Είναι εξαιτίας του φίλου μου?
- Ούτε καν που το πρόσεξα? - Μίσενκα!
Είναι αστείο, το πως κάνεις όλα τα ονόματα ρώσικα...
Χρειαζόμαστε λίγη διασκέδαση για να υπομείνουμε τη ζωή, καλή μου Λύντια.
Όχι, όχι εξαιτίας του αγαπητού Μίσενκα. Ο Αλαίν θέλει να 'σαι χαρούμενη.
Το παρακάνεις Σόνια. Ο καθένας ξέρει πως είσαι μιά θαυμάσια γυναίκα.
Δεν θυμώνω, γλυκιά μου... Ξέρω πόσο δυστυχής είσαι.
Αυτό είναι το σπίτι της μεγάλης συγχώρεσης.
Συγχωρούμε το Θεό, τους Ναζί, τους Ρώσους, συγχωρούμε τους πάντες!
Η νύφη μου είναι πολύ φτωχή, Μισέλ. Δεν πιστεύει στο Θεό…
Δεν έχει τίποτα για να ζήσει. Εσύ?
Αυτή είναι αναπάντεχη ερώτηση.
- Κι είσαι απροετοίμαστος? - Πράγματι.
Είσαι πιωμένος Μίσενκα. Πολύ πιωμένος.
Σου ζήτησα να έλθεις, Λύντια,
γιατί, αλλιώς οι φίλοι θα ενοχλούνταν.
Πάλι τα ίδια.
Πάντα σε υπερασπιζόμουνα. Παντρεύτηκες το γυιό μου.
- Τι μεγαλείο! - Ακόμη σ' αγαπάει. - Πώς το ξέρεις?
Αρκεί και μόνο να του αναφέρω τ' όνομά σου.
Λέει «μαμά» χωρίς δυσκολία.
Μια άλλη φορά...
Μια άλλη φορά.
Κάνε λίγη υπομονή, καλή μου...
Δεν έχει πια προβλήματα στην προφορά των λέξεων.
Τα πάει καλύτερα με τα γράμματα. Τα φωνήεντα είναι πάντα στη θέση τους.
Δεν υπάρχει τίποτα...
Δεν έχει μείνει τίποτα να φάμε.
Άφησέ μας, ούτως ή άλλως, πέρασε η νύχτα.
Λίγη υπομονή, γλυκιά μου...
Σύντομα θα λέει όλο το αλφάβητο, χωρίς προβλήματα.
Ο Θεός δεν θα μας εγκαταλείψει. Τον συγχωρήσαμε τόσο πολύ.
Ήμουνα νεότερη απ’ ότι είναι σήμερα Η Λύντια, όταν οι Ναζί εξόρισαν τον άντρα μου.
Χρειάζομαι ένα ακόμη ποτό, Δεν θέλω να ανακατευτώ.
Δεν έμεινε τίποτα, κύριε.
- Θα μου βρεις κάτι ? - Δεν υπάρχει άλλο γι’ απόψε.
- Τελικά, τον βρήκες? - Ναι.
Είναι πίσω απ' αυτήν την πόρτα. Σύντομα θα μας υποδεχθεί.
Καλησπέρα, Αλαίν.
Ο άντρας μου, ο Αλαίν Τοβάρσκι. Ο Μισέλ Φολέν, ένας φίλος.
Καθίστε, παρακαλώ.
Τσιμπιματάκια από ψύλλους, κάνουν τικ - τακ.
Το βλέπεις, Λύντιά μου? Ο Αλαίν λέει ήδη ολόκληρες λέξεις.
Με συνοχή.
- Όχι, ευχαριστώ, δεν καπνίζω. - Μισέλ! Απαγγέλει Λα Φονταίν!
Όχι, εσείς...
Μισέλ, μη!
Μιλάει γρήγορα. Όπως όλοι μας. Λιγότερο, ή περισσότερο.
- Αλλά οι σκέψεις του είναι καθαρές. - Φυσικά.
Λοιπόν, να φτιάξεις μιά νέα ιδεολογία, με όλα αυτά. Μιά νέα διαλεκτική.
- Γλώσσα απελευθερωμένη από τη σκέψη. - Αρκετά Μισέλ! Σε παρακαλώ!
Γιατί έπρεπε να μου το δείξεις? Τα έχω ζήσει αρκετά στο σπίτι μου.
- Ευτυχώς δεν μας καταλαβαίνει. - Πώς το ξέρεις?
- Οι σκέψεις του είναι σαφείς. - Ακριβώς!
Αλλά οι λέξεις είναι κατακερματισμένες.
Ίσως θα έπρεπε να προσπαθήσουμε...
Το τυχαίο μπορεί να δημιουργήσει τα πιο απίστευτα αποτελέσματα.
Το είπα ακριβώς.
Εκεί θα πας.
Πετάει σαν αυτό...
Η σύζυγός μου...
Η σύζυγός μου ήταν μια γυναίκα...
Φύγε, φύγε...
Αποτυχία.
Αγαπημένη μου Ντύντια,
Ντύντια, σ' αγαπώ...
Αγάπη, αγάπη!
Ντύντια, αγάπη μου!
Είσαι, τώρα, καλύτερα, Μισέλ?
Δεν είναι πια τόσο μοναδικά.
«Η αλήθεια είναι πως ο αρχηγός των "ατάκτων" δεν είναι νεκρός,
αν και το αίμα του κυλάει έξω από το στήθος του.
Συνεπώς δεν υπάρχει λόγος αποδοχής της αποτυχίας!
- Έχετε να κάνετε με βέβηλο. - Ο αρχηγός έχει πέσει στα γόνατα..
Ο άλλος έπεσε στο έδαφος.
Ξαφνικά, σηκώθηκε ξανά και...
Δεν υπάρχουν άλλα ποτά.
Πράγματι, όλα τα ήπιαμε, αλλά έχω περισώσει μιά μπουκάλα.
- Κάποιος πρέπει να καταργήσει την ατομική ιδιοκτησία. - Δεν θα ταιριάζει στο στυλ αυτού του σπιτιού.
Η ατομική ιδιοκτησία το μόνο που επιφέρει είναι ατυχία. Ζήτω η Κίνα!
Στην αδελφοσύνη!
Ας βάλουμε ένα τέλος στις μάχες των μονομάχων.
- Ένα ακόμη? - Ένα ακόμη, γιατί όχι?
Είσαι νέος, έχεις τον καιρό να περιμένεις.
Μπορεί ακόμη και να πετύχεις. Συμβαίνουν θαύματα.
Οι Γεωργιανοί φτάνουν τα 100 χρόνια, τρώγοντας μόνο γιαούρτι.
Γιαούρτι. Αυτό είναι!
Η νιότη πιστεύει ότι είναι αθάνατη.
Φυσιολογικό.
Περιμένω την κυρία Τοβάρσκι. Είναι με τον άντρα της.
Σίγουρα χρειάζεται να τα πούνε λιγάκι.
Μην τα βάζεις μαζί της, Μισέλ. Κι οι δυό σας δεν το έχετε ακόμη συνηθίσει.
Ο καθένας στις μέρες μας θέλει να 'ναι ευτυχισμένος. Αλλά εμείς οι μεγαλύτεροι έχουμε μάθει.
Φαίνεται πως η ατυχία σας έχει γίνει δεύτερη φύση.
- Φτάνει, ως εδώ. - Όχι, η Λύντια δεν το έμαθε ακόμη.
- Αρνείται. - Θεέ μου! Η κοιλάδα των δακρύων.
Είμαστε ζωντανοί για να υποφέρουμε.
Ποιός είπε πως οι Εβραίοι, δεν είναι Χριστιανοί?
Αν ποτέ γίνω ευτυχισμένη, θα πάω στη Λούδρη να θεραπευθώ....
- Γεια χαρά. - Γεια χαρά. Να την φροντίζεις.
Τι έλεγες στο παιδί μου?
Ήμουν απηυδισμένη, αλλά τώρα νοιώθω καλύτερα.
Που είναι το Καράκας?
Μου προσφέρανε μιά δουλειά σε ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα για το Μπαγκλαντές.
Σε ποια στιγμή, μιά δυστυχισμένη γυναίκα, μπορεί να γίνει γίνεται πουτάνα?
Ρώτα τον αγαπημένο σου διευθυντή του Θεάτρου.
Αισθανόμουν απαίσια...μα ακόμη δεν νοιώθω καλύτερα... Δοκίμασα τα πάντα.
Ω ναι!
- Πηγαίνεις ανάποδα στην κυκλοφορία. - Και τι να κάνω τώρα?
- Γύρνα ή συνέχισε μέχρι το τέλος. - Μπράβο!
Όταν ο Αλαίν βρήκε από το νοσοκομείο, συνεχίσαμε να ζούμε μαζί.
Εκείνον το καιρό δεν έλεγε κουβέντα.
Λένε πως η αληθινή αγάπη δεν χρειάζεται λόγια.
Ήταν εντελώς αδύνατο να επικοινωνήσουμε.
Θα έκανε τα πράγματα ευκολότερα.
Αυτό είναι κυνισμός, Μισέλ. Μιλάμε για θάνατο.
Κανείς δεν το παραδέχεται, αλλά ο καθένας περιμένει τη βοήθεια των άλλων.
Ψευδαίσθηση.
Πιθανόν.
- Κι οι δύο πέσαμε σ' αυτό. - Πες μου για 'κείνη.
Μιά μέρα είπε «ως εδώ και μη παρέκει».
Ήθελε να πεθάνει. Έπρεπε να τον είχες βοηθήσει.
Κι έτσι, ως το τέλος της ζωής μου, να αισθάνομαι ένοχη για το θάνατό του...
Για το ότι, δηλαδή, έβαλα ένα τέλος στο μαρτύριό του, που δεν μπορούσες να αντέξω?
Δεν μίλησες για αδελφοσύνη?
Τι γίνεται, κυρία μου! Τι σημαίνει αυτό?
Πας όπου θέλεις? Που πας?
- Είναι ο φόβος του να φτάσει κάπου. - Τα χαρτιά σας!
- Τι είπες? - Τίποτα. Δεν θα καταλάβεις.
Το νου σου, αλλιώς θα περάσεις τη νύχτα σου στο Τμήμα.
Είπες πως μιά μέρα σου είπε «ως εδώ και μη παρέκει».
Ναι, ναι...
Και μετά μίλησε για σένα.
Με τόσο κέφι και με τέτοια φιλία,
μιά φιλία που προκλήθηκε μετά την πρώτη, μετά από μήνες, αναλαμπή ελπίδας.
Έμοιαζε σαν να ήθελε να σε συναντήσει, να σε αγκαλιάσει πριν να φύγει.
Έπρεπε να σου 'χα πει πόσο, την ίδια στιγμή, σε είχε ανάγκη.
Ξέρεις πόσο σκληρός κι αδιάφορος είσαι, είναι δε τόσο φανερό...
πόσο αγαπάς μιάν άλλη γυναίκα.
Πρέπει να είσαι...
ένας πολύ, μα πολύ απελπισμένος άνθρωπος.
Άντε τώρα, φύγε!
Δεν είχες τη δύναμη ν' αφήσεις το Παρίσι.
Θα ήταν προδοσία. Της το είχες υποσχεθεί.
Το μόνο που ήθελε ήταν να σώσει.
Ίσως, όμως, να φοβόταν πως αν έμενες, εκείνη δεν θα είχε το κουράγιο.
Τι ώρα είναι?
4 το ξημέρωμα.
Έχουμε αναποδογυρίσει όλες τις πέτρες.
Κι αυτό σημαίνει πως πρέπει να χτίσουμε καινούργιες.
Με άλλα λόγια, δεν θα υπάρξει άλλη γυναίκα. Πάντοτε, μόνο εκείνη.
Νοιώθεις φιλικά για κείνη.
Είχε δίκιο που στηρίχθηκε σε σένα.
Της τα έδωσες όλα, Μισέλ. Δεν έμεινε τίποτα για κάποιαν άλλη.
Όσο περισσότερα δίνεις στην αγάπη, τόσο περισσότερα μένουν.
Μου μείνανε λίγα ακόμη χρόνια, θα μπορούσα, τουλάχιστον, να της τα δώσω.
Δεν θέλω τίποτα από τη ζωή σου. Έχω αρκετά από τη δική μου.
Έχω πάρει λίγα πράγματα και ζητώ ακόμη λιγότερα.
Λίγη τρυφερότητα. Ευγένεια. Μου αρκούν.
Αυτό που λες σημαίνει τίποτα λιγότερο από αυτό που ζητάς.
Ναι, όντως.
Νομίζω πως αγωνιζόμαστε σε μιά μάχη που είναι χαμένη από πριν.
Κι έτσι πως μπορείς να κερδίσεις? Βλέπεις, έχω μιά απάντηση στο κάθε τι.
Θα μου κρατήσεις παρέα ως το πρωί?
Χαμογέλα, θα ξαλαφρώσεις.
Και μετά τί? Τι, Μισέλ?
Μετά είσαι εσύ.
Ένας άλλος άνδρας, ίσως να μπορούσε να ζήσει αλλού.
Όχι εγώ, όχι εγώ.
Κανένα σημάδι.
Σαν να μην συνέβη τίποτα.
Τώρα θέλω να με συνοδέψεις στο σπίτι μου, Λύντια.
Σύμφωνοι.
Και μετά θα φύγουμε μαζί. Έχεις το διαβατήριό σου?
Θα πάμε κατευθείαν στο αεροδρόμιο...
και θα κάνουμε στάση στο Μεξικό...
Θα είναι ο Αλαίν. Μου τηλεφωνεί κάθε πρωί.
Δεν θέλω να πάω τόσο μακριά μαζί σου, Μισέλ.
Είναι πολύ για μένα, το πόσο μπορεί να αγαπήσεις τόσο παθιασμένα μιά γυναίκα.
Φύγε μόνος σου. Θα σε περιμένω. Κι τότε θα δούμε.
- Για μια στιγμή δεν ήσουνα εσύ. Ήσουνα εκείνη. - Τι μετράς, Λύντια!
Προτείνω μια περιπέτεια, από την οποία, αν δείξουμε σωφροσύνη, ρισκάρουμε να χαθούμε.
Και θες να μου πεις πως όλο αυτό αφορά την αδελφοσύνη!!!
Ναι, αδελφοσύνη και ταυτόχρονα «βεβήλωση» της ατυχίας,
σε μιά εποχή όπου ο καθένας ουρλιάζει από φόβο, όταν, πραγματικά, ουρλιάζει γιατί είναι έξω από την αγάπη.
Ίσως είναι καλύτερα να μείνεις στο Παρίσι. Είναι πιο δύσκολο απ' ότι σε μιά χώρα του ονείρου.
Και θα δεις πιο γρήγορα πως πάνε τα πράγματα.
Άσε που θα υπάρχει εδώ κι αυτό το συνεχές καμπανάκι. Με σένα, με μένα.
Πρέπει να φύγουμε, Λύντια.
Καλώς, πρέπει να ετοιμάσω τα πράγματά μου.
Παρακαλώ? Ναι? Θα ‘θελα να μιλήσω στον Senor Galba.
Πείτε του, πως είναι ο φίλος του από το Λας Βέγκας.
- Είστε φίλος του? - Θα καταλάβει.
Ακούστε. Μπορείτε να έλθετε εδώ, σας παρακαλώ?
Κάτι δεν πάει καλά μαζί του!
Η καρδιά του?
Ακούστε. Θέλει να μείνω μαζί του, αλλά δεν μπορώ.
Φοβάται.
Α' εσύ είσαι.
Έχω εδώ την τσάντα σου. Την ξέχασες στο καμαρίνι μου.
Α', ξέρεις ότι ο «Matto Grosso» πέθανε?
- Όχι, δεν διάβασα εφημερίδες. - Η καρδιά του δεν άντεξε.
- Ένα απλό πλάφ!! - Smirt? (Θάνατος)
Ακριβώς. Smirt. Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα, ε'?
Ήμουνα πολύ δεμένος μαζί του. Ήτανε γέρος.
Φοβόταν να μείνει μόνος του. Κι επέλεξε να φύγει πρώτος.
Μα... Νοιώθω καλά. Έχω ακόμη συμβόλαιο για δύο χρόνια.
Συγχαρητήρια.
Μόνο που δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς αυτόν τον σκύλο.
Πάρε έναν άλλον.
Ναι, φυσικά... Αλλά μιά φιλία, θέλει χρόνο για να αναπτυχθεί.
Συνήθιζε να βάζει τη μούρη του στα σκέλια του...
και να με κοιτάζει, σαν ήμουνα τα πάντα για κείνον.
Μπορείς να το καταλάβεις?
Κι εγώ έβαζα τη μύτη μου στα σκέλια μου και κοίταζα κάποιαν...
σαν να ήταν το μοναδικό σημαντικό πράγμα στη ζωή μου.
Πρέπει να κλείσω, Galba. Θα περάσω να πάρω την τσάντα μου...
Πέθανε τόσο νωρίς... Αν και δεν είχε τόσο μεγάλη διαίσθηση,
Θα έπρεπε να είχε αισθανθεί πως δεν είχε έρθει ακόμη η δική μου η ώρα,
και ακόμη ότι είχαμε το καλύτερο σόου στον κόσμο. Μέχρι και χθες βράδυ κάναμε δοκιμές!
Τι να πω? Δεν μπορώ να πω περισσότερα…
Φεύγεις αύριο?
Τι ωραία πόλη το Καράκας. Έλα πάνω, δωμάτιο 57.
Ναι, βέβαια, θα 'χουμε αρκετή ώρα μέχρι την αναχώρησή σου.
Δεν μ' αρέσει να χώνω τη μύτη μου τριγύρω...
Σε παρακαλώ έλα. Στηρίζομαι σε σένα. Δεν θα πάω πουθενά...
Άκου Galba. Η γυναίκα μου πέθανε χθες βράδυ. Θα πάω να την δω και θα έλθω μετά.
- Τέλεια. Μη και δεν είσαι νηφάλιος! - Δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος.
Έχεις ένα μαντήλι? Θα στο επιστρέψω αργότερα.
Συγνώμη που με βλέπεις σ' αυτήν την κατάσταση.
Δεν είχα καιρό ν' αλλάξω ρούχα, εδώ και 3 μέρες.
- Με παρατηρείς? - Μη συνεχίζεις έτσι, Μισέλ.
Λίγο περισσότερο, είναι πάντα δυνατόν. Δεν υπάρχει τίποτα, που δεν μπορεί να σπάσει.
Θέλεις να πάρεις ταξί ή να σε πάω εγώ?
Θα ήταν πολύ ευγενικό αν μπορούσες να με συνοδέψεις.
- Λύντια, κούπε - πε... - Κορακίστικα…
Ναι, το ξέρω. Όλοι το ξέρουμε. Δεν ήταν δικό σου λάθος.
Ήταν ένα ανόητο δυστύχημα. Έβαλες το μικρό μας κοριτσάκι στα πίσω καθίσματα.
Οδηγούσες σιγά.
Είμαι βέβαιη ότι καταλαβαίνεις από λίγες κουβέντες.
Είναι καλύτερα έτσι. Να 'σαι δυνατός.
Χωρίς αμφιβολία. Θα τα καταφέρεις.
Πες του ότι θα κερδίσουμε, γιατί είμαστε οι δυνατότεροι.
Θα θεραπεύσουμε και τις μεταστάσεις (καρκίνου) και τις άναρθρες κραυγές (τα κορακίστικα)!
Ω' Θεέ μου! Δίκαιε και ελεήμονα Θεέ!
Μπορείς να με πας στο σπίτι.
Δεν υπάρχουν πια Σπαρτακιστές. Τέλειωσαν.
- Τι νομίζεις πως θα γίνει? - Θα της αρέσουν...
Σου ζήτησε να μην την συναντήσεις μετά απ’ όλα αυτά, έτσι δεν είναι?
Να μην την δω μόνη της, αλλά με σένα...
Πού είναι?
- Ο άντρας της. - Και ποια είν’ αυτή?
Έ εσείς! Πού πάτε?
Είναι τρομερό, κύριε!
Έφερα κρουασάν και γάλα για δύο, δεν ήξερα πως είχατε φύγει. Πήγα το πρωινό.
Έδειχνε, σαν να ήταν χαμογελαστή κι έμοιαζε ήσυχη και ήρεμη.
Ρώτησα «είστε καλύτερα»?
Όταν κατάλαβα τι συμβαίνει, ήθελα να καλέσω το γιατρό, αλλά η γραμμή ήταν κομμένη με ψαλίδι.
Έτρεξα στην κυρία του 2ου ορόφου. Ήλθαν και ψάξανε τα πάντα.
Τα κλειδιά σας βρίσκονται στο μπουφέ.
Ήξερες ότι μπορεί να το έκανε, έτσι δεν είναι?
Προφανώς το είχατε σχεδιάσει μαζί! Δεν είχες το δικαίωμα να την αφήσεις να το κάνει!
Όπου υπάρχει ζωή, υπάρχει κι ελπίδα. Το ξέρεις.
Ναι, Χάσαμε μιά μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο!
Ο κουνιάδος μου, η κα Λύντια Τοβάρσκι.
Επιθεωρητής Πεμπέκ. Είστε ο κ. Φολέν?
Ξέρατε, πως η γυναίκα σας...
Φυσικά και το ήξερε! Και δεν έκανε τίποτα να την εμποδίσει!
Της οφείλει τα πάντα. Το είπε ο ίδιος!
- Κι αυτό θα συνεχίσει. - Μου άφησε αρκετά για ...
μία ή δύο ζωές.
Θα κληρονομήσεις τα υπάρχοντά της, το διαμέρισμα στην Νίκαια και το αυτοκίνητό της.
Τελικά, θα γίνει δικό σου το σπορ αυτοκίνητο!
Κύριε Φολέν.
Αν αυτά που είπε ο κουνιάδος σας είναι αλήθεια,
είστε ένοχος, γιατί δεν δώσατε βοήθεια σε πρόσωπο που βρισκόταν σε κίνδυνο.
Το αντίθετο, επιθεωρητά. Έδωσα βοήθεια.
- Δεν έπρεπε να την είχε αφήσει μόνη! - Η κυρία το ήξερε?
Σε παρακαλώ, μη φύγεις. Δεν θα πάρει ούτε πέντε λεπτά.
Σας είχα προειδοποιήσει κ. Φολέν. Δεν έπρεπε να την είχατε να τα παίρνει!
Επειδή ήξερε πως η αρρώστια της ήταν στο τελικό στάδιο, εκείνη απλά...
Ο γιατρός με προειδοποίησε ρητά. Έτσι δεν είναι, γιατρέ?
Καλύτερα πες μου πως ήταν. Κράτησε (βασανίστηκε) πολύ?
- Κοιμήθηκε ήρεμα... - Σας ευχαριστώ γιατρέ.
Το πρωτόκολλο (η διαδικασία βεβαίωσης του θανάτου) δεν θα πάρει ούτε πέντε λεπτά.
- Κυρία, μπορείτε να περιμένετε... - Δεν έχω να κρύψω τίποτα από την κυρία Τοβάρσκι.
Κι εκείνη ενδιαφέρεται.
Τα κλειδιά σας. Μην τα ξεχάσετε στο διαμέρισμα,
ή μην τ' αφήσετε πίσω.
Το καλώδιο του τηλεφώνου κόπηκε από κείνη ή από σας?
Κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο είχε γίνει αδύνατη.
Όπως και το αντίθετο.
Μην κουράζεστε επιθεωρητά.
Η γυναίκα μου είχε αποφασίσει πως είχε φτάσει στο όριο του πόνου και φυσικής της αντοχής.
Κι έτσι μου ζήτησε να την βοηθήσω. Να είμαι ο συνεργός της.
Όταν παντρευτήκαν δώσαμε την υπόσχεση να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Και στα καλά και στα κακά.
Κι είχαμε καλές στιγμές, για πολλά χρόνια.
Και τώρα, είχαμε μπροστά μας τα χειρότερα.
Έκανα ό,τι ήταν απαραίτητο για να την βοηθήσω, επιθεωρητά.
Αυτό, νομίζω, πως θα αρκούσε για την αναφορά σας.
Γιατί φύγατε και την αφήσατε μονάχη?
Γιατί εκείνη το ήθελε.
Τα πάντα έγιναν, όπως τα ήθελε.
Θα δώσω περισσότερες λεπτομέρειες στον ανακριτή της υπόθεσης, αν αυτό κριθεί αναγκαίο.
Η κυρία ήταν ενήμερη?
Κουράγιο!
Γεια σας κύριε επιθεωρητά.
Κύριε Φολέν.
Η σύζυγός σας άφησε ένα γράμμα, στο οποίο επιβεβαιώνει τα πάντα. Είστε τυχερός.
Μου είχε ζητήσει να μην την ξανακοιτάξω, μετά από όλα αυτά.
Από γυναικεία φιλαρέσκεια...
Δεν ήθελε αυτός ο θάνατος να κερδίσει περισσότερα απ' όσα θα πάρει.
Στήριξε όλες τις ελπίδες της σ' αυτό.
Και έγιναν, όπως ακριβώς τα είχε θελήσει.
Να προσπαθούμε να γίνουμε ευτυχισμένοι, επειδή η ζωή χρειάζεται ένα σκοπό για να ζεις.
Θα είναι δύσκολο.
Θα υπάρξουν πτώσεις, κενά, λάθη...
Δεν θα της ξαναμιλήσω για σας. Της το υποσχέθηκα.
Θα κρύψω όλες τις φωτογραφίες της. Κι όλα τα πράγματα που αγάπησε.
Μισέλ...
Όλα τέλειωσαν πολύ γρήγορα. Κι εκείνη είναι ήδη τόσο μακριά.
Είναι εκεί έξω και παρακολουθεί. Να δει από τι είμαι φτιαγμένος.
Ανησυχεί, το ξέρεις?
Θα πάρει καιρό. Άλλωστε, θα είμαστε, για καιρό, μεταξύ μας, ξένοι.
Θα μας λείψει η αταξία, ο πόνος,
η ανακάλυψη των λαθών μας, για μιά αργή προσαρμογή στις ιδιαιτερότητές μας….
Τι έγινε... Γιατί έφυγε?
Ξέρεις ότι ο Παβαρότι, ο τενόρος, ποτέ δεν κοιτά την παρτενέρ του,
μέχρι να δώσει τον καλύτερο εαυτό του?
Θα συνέχιζε να τραγουδά αν εκείνη δεν ήταν εκεί?
Πάμε.
Δεν είμαι βέβαιη ότι σου έκανε καλό η προηγούμενη νυχτιά.
Υποθέτω, ότι απλά στηρίξαμε ο ένας τον άλλον.
Μου έμαθες πως τίποτα δεν είναι αδύνατον.
Δεν ζητώ περισσότερα.
Με βοήθησες να αισθανθώ ξανά γυναίκα.
Αλλά όχι μιά άλλη γυναίκα που βρίσκεται στα σύννεφα!
Εδώ είμαστε. Πήγαινε και πάρε το σακβουαγιάζ σου.
- Λύντια, είσαι... - Πήγαινε! Δες αν «έφυγε»!
Επιτέλους. Τα πρώτα συναισθήματα. Τώρα, πραγματικά ξεκινήσαμε.
- O κ. Galba παρακαλώ? - Δωμάτιο 57, κάποιος, ήδη, τον περιμένει.
- Το σακβουαγιάζ σας. - Έμαθα τα θλιβερά μαντάτα.
Τα σκυλιά πρέπει να ζουν όσο και τα αφεντικά τους.
Δυστυχώς, αλλιώς είναι οι κανόνες...
- Ναι, Smirt! - Ναι.
Τουλάχιστον, είναι μιά σκοτούρα λιγότερη για τον Senor Galba. Είναι αρκετά ανακουφισμένος.
- Επιτέλους, ελεύθερος. - Ακριβώς.
Παρ' όλα αυτά δεν μπορεί να μείνει χωρίς συντροφιά.
Γι’ αυτό αγαπάει αυτές τις νεαρές υπάρξεις του δρόμου.
Ποτέ δεν σου δίνουν το χρόνο να δεθείς τους.
Μου το εξήγησε.
Υπήρξε μιά γυναίκα που την αγάπησε αληθινά. Αλλά εκείνη τον παράτησε.
- Αυτά τα πράγματα, αφήνουν σημάδια. - Ακριβώς, θα διαβάσω τη διατριβή σου,
αλλά τώρα, το μόνο που θέλω είναι να πάρω το σακβουαγιάζ μου.
Έφεραν τα ζώα στο δωμάτιο 57!
Κύριε διευθυντά!
Τζακσον!
Μπορείτε να κλείσετε το ραδιόφωνο. Ήδη, ακούω μουσική!
Και ύστερα από όλα αυτά, δεν είμαι ούτε καπνιστής, ούτε πότης.
Αλλά, με λίγη καθημερινή εκπαίδευση, δεν θα υπάρχει λόγος,
ώστε αυτό να διαρκέσει κάμποσο καιρό. Πάντως,10, 15, 20 χρόνια... Στα σίγουρα...
Ξέρεις ότι το προσδόκιμο ζωής έχει, κατά μέσο όρο αυξηθεί, κατά 7 χρόνια?
- Σας φαίνεται πως οδηγώ επικίνδυνα? - Όχι, όχι, δεν εννοούσα αυτό.
Ήταν μιά αισιόδοξη νότα. Γενικά μιλώντας.
Καλά, άσε μας μ’ αυτές τις παιδιάστικες μαλακίες!
Ναι, είναι εδώ... Σας παρακαλώ, περάστε...
Περάστε, περάστε...
Η κυρία σας παρακαλεί να περιμένετε. Θα σας τηλεφωνήσει.
- Θα θέλατε δυό μελάτα βραστά αυγά? - Όχι ευχαριστώ.
Η κυρία είπε πως θα μπορούσατε να φάτε και να πάρετε έναν υπνάκο.
- Μα που βρίσκεται? - Δεν γνωρίζω. Θα σας τηλεφωνήσει.
- Θα φτιάξω καφέ. - Ευχαριστώ.
- Μισέλ? - Ξέρω, Λύντια, καταλαβαίνω.
Είμαι στο αεροδρόμιο, φεύγω μακριά, για κάμποσο καιρό.
Έχεις δίκιο.
Σ' άκουγα που προσευχόσουν όλη την νύχτα. Είναι πολύ βαρύ για μένα.
Θα 'θελα ένα τριάρι διαμέρισμα να ησυχάσω.
Ήμουν τόσο απελπισμένη, όταν χρειάστηκε κι έπρεπε να βοηθήσω κάποιον.
Ξέρω, είναι πολύ εγωιστικό.
Ναι.
Μίλησες για αδελφοσύνη, θυμάσαι?
Φυσικά. Είναι το μόνο πράγμα, για το οποίο οι άνδρες κι οι γυναίκες ακόμα δεν το έχουν προσπαθήσει μαζί.
Είναι τόσο δύσκολο... Είναι πολύ βαρύ για μένα.
Δεν μπορώ να σηκώσω.
Δεν υπάρχει τίποτα πια να σηκώσεις. Μην κλαις.
Ξέρεις, Μισέλ, είναι αδύνατον να ζει κανείς έτσι.
Έχεις δίκιο να κλαις.
Φεύγω τώρα...
Και φεύγω επειδή είσαι βουλιαγμένος στη μιζέρια και δεν ξέρω ποιός είσαι στ’ αλήθεια.
Αργότερα, αν βρούμε τους εαυτούς μας, θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον.
- Με καθαρό μυαλό. - Ναι, θα είναι ευκολότερο.
Λύντια, φύγε ήσυχα κι απλά. Πήγαινε όσο μακριά θελήσεις.
Μείνε μακριά όσο συνεχίζεις να αμφιβάλλεις. Γνώρισε άλλους ανθρώπους.
Εν πάση περιπτώσει, να περάσεις καλά.
Και μην ανησυχείς. Θα σε περιμένω, όταν θα γυρίσεις.
Μπορεί να είναι μεγάλο ταξίδι. Μείνε στο σπίτι μου, αν σ' αρέσει.
Όχι, κάτι τέτοιο αυτό θα καλλιεργούσε ψεύτικες ελπίδες. Φύγε, θα προσπαθήσω να είμαι νηφάλιος.
Όχι και τόσο πολύ.
Μην ανησυχείς.
Υπότιτλοι N.J.M.